ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

Η Αλεξάνδρα παρουσιάζεται στον αναγνώστη ως μονόλογος τραγωδίας, ενός όμως πολύ ιδιόμορφου είδους: όχι μόνο ο τραγικός μονόλογος παίρνει διαστάσεις μιας ολόκληρης τραγωδίας, αλλά ενέχει ακόμη δύο χαρακτηριστικά που καθιστούν το κείμενο αυτό μοναδικό· αφενός, από τα τρία πρόσωπα που εμπλέκονται, μόνο ένα παίρνει τον λόγο, ο υπηρέτης, που δίνει αναφορά στον Πρίαμο για τα όσα άκουσε να λέει η Κασσάνδρα (Αλεξάνδρα) (το κύριο πρόσωπο είναι απόν, αλλά τα λόγια του θα επαναληφθούν κατά λέξη), και αφετέρου –το δεύτερο χαρακτηριστικό– αυτός είναι ο λόγος που το σύνολο του κειμένου αποτελεί έναν ιστό αινιγμάτων. Ένα από τα πρώτα αινίγματα είναι αυτό ακριβώς το όνομα Αλεξάνδρα που δίνεται στην Κασσάνδρα, και το οποίο αντιστοιχεί στην ταύτιση που απαντά κοντά στη Σπάρτη, στις Αμύκλες και στα Λεύκτρα, ανάμεσα σε μία θεότητα ονομαζόμενη Αλεξάνδρα και στην κόρη του Πριάμου.