Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ

Απόσπασμα

Απο τις μεταφράσεις της Έρημης Χώρας, που δημοσιεύτηκαν ως σήμερα, του Σεφέρη φυσικά είναι η καλύτερη. Όχι όμως η πρώτη της έκδοση (1936) αλλά εκείνη του 1949, από την οποία ανατυπώθηκαν η τρίτη (1965) και η τέταρτη (1967). Φαίνεται περίεργο πως ο Παπατσώνης (Ο Κύκλος, Ιούνιος 1933) παρά τη πνευματική του συγγένεια με τον Έλιοτ δεν διασώζει παρά ψιχία μόνο από τα κατανυκτικά δείπνα του πρωτοτύπου του. Δεν θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για την πρώτη μετάφραση του Σεφέρη. Ωστόσο μας παραξενεύουν κάποιες αμηχανίες της, ασυνήθιστες για τον ποιητή που είχε κιόλας δώσει το Μυθιστόρημα. Η αιτία, και στις δύο περιπτώσεις, είναι νομίζω απλή: οι μεταφράσεις αυτές είναι πολύ πρόωρες.

Όσο ανώδυνη είναι μια μετάφραση όταν το πρωτότυπο έχει εκπληρώσει την άμεση ιστορική αποστολή του (τη συμβολή του στη λογοτεχνική έκφραση μιας εποχής), τόσο ανώριμη είναι εκείνη όταν ο ποιητής δεν έχει ακόμα δώσει ολόκληρο το έργο του. Η μετάφραση στην πραγματικότητα είναι ένα είδος κριτικής, ίσως το δυσκολότερο.