ΔΙΠΤΥΧΟ

Η ενεργός και εργώδης στοχαστική παρουσία εντός της παροντικότητας προσδίδει στον βίο την πληρότητα μεταξύ Είναι και Μηδέν, ύπαρξης και ανυπαρξίας. Στο παρόν συνυπάρχουν τα όρια αυτά ακριβώς διότι το παρόν πολλαχώς νοείται και λέγεται, είναι και δεν είναι, ρέει και σταματά, σταματά και ρέει, φεύγει και επανέρχεται, συνέχει όλον τον χρόνο αλλά δεν είναι χρόνος, διαιρεί και δεν διαιρείται, περιέχει αλλά δεν περιέχεται, είναι πάντα το ίδιο και πάντα διαφορετικό, είναι και κέντρο και όριο, είναι κενό και πλήρες, ούτε διακόπτεται ούτε ανακόπτεται, το παρόν ακολουθείται πάντα από ένα παρόν, είναι διαρκώς υποκαθιστώντας συνεχώς τον εαυτό του. Το σήμερα ακολουθεί ένα σήμερα αενάως· δεν είναι ποτέ η ίδια ημέρα όμως είναι πάντα σήμερα. Μέσα σε αυτή την απύθμενη πολλαπλότητα του παρόντος η συνείδηση θεάται το όλον ως ένα ολοκλήρωμα των άπειρων εκδοχών του, ολοκλήρωμα που η ίδια η συνείδηση καλείται να συνθέσει και να επιλύσει εντός της παροντικότητάς της.