ΕΡΩΤΙΚΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

Το ερωτικό θέμα, όχι απλώς ως στοιχείο μυθοπλασίας, όπως στο έπος, αλλά και ως έκφραση προσωπικού βιώματος, είχε μακραίωνη ιστορία, πριν το αξιοποιήσουν οι επιγραμματοποιοί της ελληνιστικής περιόδου. Ήδη στα αποσπασματικά κατάλοιπα του Αρχίλοχου, του πρώτου «προσωπικού» ποιητή του δυτικού κόσμου, ανιχνεύονται σπάνιας ευαισθησίας εκφράσεις ενός σπαρακτικού, καθ’ όλα τα φαινόμενα υπαρκτού, έρωτα, παρά την πιθανή ποιητική αδεία μυθοποίησή του. Την ύπαρξή του ενισχύει, μεταξύ άλλων, και η χρήση συγκεκριμένων ονομάτων, που ταυτίζουν πρόσωπα και πράγματα. Και, μολονότι η αποσπασματικότητα του σωζόμενου υλικού δεν επιτρέπει τη συγκρότηση κάποιας, στοιχειωδώς έστω, ολοκληρωμένης εικόνας ούτε ως προς τη θεματική προσέγγιση της ερωτικής εμπειρίας ούτε ως προς τη μορφή των σχετικών συνθεμάτων, υπάρχουν, εν τούτοις, ίχνη που υποδηλώνουν όχι μόνο τη δραματική καμπύλη μιας ερωτικής σχέσης, από την τρυφερότητα των πρώτων σκιρτημάτων ως τον εκφυλισμό της τελικής διάψευσης, αλλά και την, ενίοτε ωμή στον κυνισμό της, αμεσότητα με την οποία εκφράζονται το πάθος και η οδύνη.