ΟΚΝΗΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ ή Γιατί μας κλαίνε κι οι ρέγγες

Απόσπασμα

Οκνηρίας εγκώμιον

 (η εργασία ως παράγων μονίμου δυστυχίας)

Τώρα που γερνάω ανεπανόρθωτα, αρχίζω επιτέλους να εξηγώ μερικές χρήσιμες μειονεξίες των μεγάλων. Αυτές λόγου χάρη που υποσημαίνονται με κάποιους αφορισμούς τους, όπως «αν σταματήσω να δουλεύω, χάθηκα» ή «μόλις μπω στη σύνταξη, κλάψε με». Και οι ακροατές που τυχαίνουν, ιδίως οι οικείοι, θαυμάζουν το κουράγιο τους που δεν το βάζουν κάτω! Ελάχιστα ξέρω από ψυχολογία και ίσως γι’ αυτό δεν εμβάθυνα στο ζήτημα νωρίτερα. Και όμως βρισκόμουν ανέκαθεν μπροστά στο πιο οξύμωρο συντηρητικό της ζωής. Γιατί πέρα από τη νομιμοφάνεια, την ύπουλη δικαίωση που καλλιεργεί όψιμα η γελοία κοινωνική μας ύπαρξη για το μύθο της εργασίας, το κακό έχει τις ρίζες του αλλού: στην μέσω του μοντέλου εργασίας των μεγαλυτέρων μας καθημερινή διαφοροποίηση της παιδικής μας φύσης, ώστε να νιώθουμε από τόσο νωρίς απαίσια τεμπελιάζοντας ή κάνοντας τα μικρά ή μεγάλα κέφια μας.