ΣΟΝΕΤΑ

Περιγραφή 

Η «Στιγμή» επανεκδίδει με βελτιώσεις την επιλογή Σονέτων του Σαίξπηρ σε μετάφραση του Στυλιανού Αλεξίου, την οποία είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στα 1989. Στην εισαγωγή ο μεταφραστής παρουσιάζει τα Σονέτα, γραμμένα στα τέλη του 16ου αιώνα και αφιερωμένα άλλα σε έναν νέο ευγενή και άλλα σε μια μελαχρινή κοπέλα, την Dark Lady. Εξετάζεται με συντομία η ποιητική των Σονέτων, η σχέση με την εποχή τους, και κάποια αναλογία (μέσω της ιταλικής λυρικής ποίησης) προς την κρητική λογοτεχνία. Τα Σονέτα περιέχουν μια θεωρία για την ποίηση: σύλληψη της παροδικότητας της ζωής, και με τον τρόπο αυτόν υπέρβαση της φθοράς και του θανάτου. Η ομορφιά που δείχνει ο καθρέφτης θα περάσει όπως ο ίσκιος στο ηλιακό ρολόι· μόνο ό, τι γραφτεί θα μείνει. Θα μείνουν επίσης τα παιδιά, που θα την διαιωνίσουν. Τα Σονέτα, με τον πλούτο, τη μουσικότητα και την πρωτοτυπία τους, αποτελούν, μαζί με τα αποσπάσματα της Σαπφώς και το βιβλικό Άσμα ασμάτων, την ωραιότερη ερωτική ποίηση όλων των εποχών. Συγχρόνως προσφέρουν μια μύηση στον Χρόνο και τη Ζωή. 

Απόσπασμα

Όπως θα χαίρεται κάποιος πατέρας γερασμένος

κοιτάζοντας τον γιο του στην ορμή της νιότης,

έτσι κι εγώ που η Μοίρα μ’ έχει πια λυγίσει

στήριγμα βρίσκω στη δική σου αξία και πίστη.

Γιατί αν ευγένεια, πλούτος, ομορφιά, εξυπνάδα,

είτε ένα απ’ όλα τούτα ή όλα κι άλλα ακόμη,

μέσα σ’ εσένα έχουν τον θρόνο τους και μένουν,

σ’ αυτούς τους θησαυρούς τον έρωτά μου υφαίνω.

Λοιπόν φτωχός, λησμονημένος, άρρωστος δεν είμαι,

όταν ο ίσκιος τούτος δίνει τέτοια πλούτη,

όταν στην αφθονία σου βρίσκω ό,τι μου φτάνει

κι υπάρχω μ’ ένα μέρος της δικής σου δόξας.

Λοιπόν τι απ’ όλα πιο καλό; Είθε να το ’χεις·

κι η ευχή μου αν πιάσει, θα ’μαι εγώ ο ευτυχισμένος.