ΤΡΑΧΙΝΙΑΙ

Από τα επτά σωζόμενα δράματα του Σοφοκλή (496–406 π.Χ.), εκείνο που έχει προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις και διχογνωμίες είναι οι Τραχίνιες. Έργο λιγότερο γνωστό στο κοινό, παίζεται σπάνια. Αρκετοί φιλόλογοι έχουν σχολιάσει αρνητικά το δράμα, μερικοί έφτασαν στο παρελθόν να το θεωρούν και νόθο. Το χαρακτήρισαν ως το πιο προβληματικό έργο του Σοφοκλή· το θεώρησαν φτωχό, σκοτεινό, περίεργο, δύσκολο, νεφελώδες. Όσοι το χρονολογούσαν στα πρώιμα έργα του ποιητή αναγνώριζαν ανωριμότητα, ενώ οι οπαδοί της ύστερης χρονολόγησης το έβλεπαν συγκαταβατικά σαν γεροντικό του έργο.
Υπήρξαν όμως και διάσημοι θαυμαστές των Τραχινίων, όπως ο Σίλλερ, που έγραψε ένα ενθουσιώδες γράμμα στον Γκαίτε, όπου μιλάει «για το βάθος της γυναικείας ύπαρξης» (Tiefe des weiblichen Wesens) στην παρουσίαση της Δηιάνειρας από τον Σοφοκλή.