Η ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ — ΟΙ ΥΜΝΟΙ

Είναι σαφές ότι ο Πρόκλος είχε επιχειρήσει –με τη χαρακτηριστική μεθοδικότητα που τον διέκρινε– να συστηματοποιήσει τις διάφορες πτυχές [των θεουργικών πρακτικών] και να τις εναρμονίσει με το πολυσύνθετο θεολογικό του οικοδόμημα. Συνοπτικά, ως μέλημά τους αναφέρει:

1. Την αποκάθαρση τόσο του σώματος όσο και της ψυχής από τις «κηλίδες» που τους έχει προξενήσει η ένυλη ζωή, μέσω της ενεργοποίησης των «δυνάμεων» που ενυπάρχουν στη φύση των σωμάτων.

2.Την ίδρυσιν και την αφιέρωση (τελείν) λατρευτικών ναών και αγαλμάτων ως πρόσφορων υποδοχών των θεικών ενεργειών.Τη «ζωοποίηση» των θεϊκών αυτών αγαλμάτων μέσω επικλήσεων, και τη χρήση τους για τη διενέργεια μαντειών και άλλων ιεροπραξιών.

Η σημαντικότερη ίσως πηγή που έχουμε σήμερα σχετικά με αυτό το πλέγμα οπωσδήποτε μυστηριωδών και δυσνόητων δοξασιών είναι μία σύντομη πραγματεία του, πιθανώς τμήμα κάποιου ευρύτερου έργου, η οποία έχει φτάσει ως εμάς ουσιαστικά χάρη σε ένα μοναδικό μεταβυζαντινό χειρόγραφο, και στα νεότερα χρόνια έχει μελετηθεί ελάχιστα, εν μέρει εξαιτίας της κάπως σκιώδους εκδοτικής της παρουσίας.