ΛΥΠΟΜΑΝΙΑ

Η ΚΡΥΦΗ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΕΙΡΟΤΗΤΑΣ

Θυμάμαι κάποιες τραγικές

εμπειρίες όπως την ρύμη του λόγου

όταν σκοντάφτει αναπάντεχα

στην έμπνευση της σιωπής.

Εκεί αποκλεισμένος τελικά

στα όρια μιας περίπου απουσίας

φανερά στείρος αλλ’ αυτάρκης

ξαφνικά γίνεσαι

το στομωμένο κεντρί του κόσμου

καθώς δεν αξιώνεις τίποτα

και μόνος αυτοπροάγεσαι

και διαρρέεις...

Δηλαδή υπάρχεις.