ΟΝΕΙΡΟΧΛΟΗ

Περιγραφή 

Ο ποιητής σε κάθε στίχο του αντιλαμβάνεται τη συνεχή αρμονία της δημιουργίας όταν πραγματούται, κι ο Λόγος του, που συμμετέχει σ’ αυτή την πραγμάτωση, σπάζοντας πολλές φορές το «φράγμα του ήχου» του, επιβάλλει ένα συναίσθημα φόβου για μια επικείμενη αυτοδιάλυσή του.

Σ’ αυτή την ύστατη ενεργειακή του υπόσταση ο Λόγος αποκτά ιδιότητες όχι μόνον εκμυστήρευσης μα και ενός τέλους, ενός σκοπού που έχει αντικείμενό του την τελειότητα.

 «Εν τέλει ήν ο Λόγος», συμπεραίνει αργότερα στο κρεββάτι του θανάτου.

 Ο Yvan Goll κατέχονταν απ’ την ανησυχία της τελειότητας.

Αθήνα 1959 

 Δ. Π. Παπαδίτσας

Απόσπασμα 

ΓΕΡΟΙ

Η γαρουφαλλιά σάρκα σας

Ακόμα τρέφει νηστικά πουλιά

Και γι’ αυτό καίει φωτιά

Τραγουδήστε σιγά-σιγά εσείς γέροι

Στο μεταμορφωμένο άνεμο

Κι άστε τον ήλιο να θρυμματιστεί

Ανάμεσα στα δάχτυλα

Ο γαλάζιος φτερωτός ύπνος

Έχει νεκρικά δόντια

Και τη φωνή του ασβέστη.