ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ ΣΟΝΕΤΑ και άλλα ποιήματα

Απόσπασμα 

XVII

Μπορείς ν’ αγγίζεις, ποιητή μου, κάθε νότα

ανάμεσα στού Θεού το Πριν και το Μετά·

των βιαστικών των κόσμων τα βαθιά βουητά

να κάνεις μελωδία που πλέει μες στα φώτα

τ’ αγνά ενός ήσυχου πρωινού. Μέσα στη ρότα

την πένθιμη της ανθρωπότητας, γλυκά

της μουσικής ξέρεις να χύνεις γιατρικά

στ’ αυτί τ’ ανθρώπου, για να μην πονά όπως πρώτα.

Τούτη είν’ η χάρη σου, η δικιά μου να προσμένει

σένα! Τι να γενώ, να σού χαρίζω λέξεις;

Μία ελπίδα χαρωπή, μία ανάμνηση θλιμμένη

κι ωραία, μέσα στούς στίχους σου για να την πλέξεις;

Δεντροσκιά; Ή μνήμα, ανάπαψη να σημαίνει

για το τραγούδι σου; Να με, για να διαλέξεις.